ถั่งลิสงเคลือบรสนม
คือ ถั่วลิสงธรรมดาๆที่ผ่านการอบแห้ง, การทอด หรืออะไรก็แล้วแต่
แล้วนำมาเคลือบแป้งรสต่างๆ เพื่อที่จะนำไปคลุกกับ ผงชูรสอีกที(ไม่ดี)
เพื่อความเอร็ดอร่อยตามรสชาติต่างๆกัน
ถั่วลิสงเคลือบที่ดีนั้นจะต้องมีสีสวย ออกน้ำตาล ไม่ดำเมี่ยม หรือมีรสขม
ส่วนแป้งเคลือบนั้นต้อง หนาพอดีๆ ไม่ต้องออกแรงเคี้ยวมากเวลาใส่เข้าปาก
ถั่วลิสงที่ผมเลือกนั้นคือ ถั่วอบกรอบรสนม ตรา เขาช่อง
ไม่ใช่อะไรหรอก, พอดีมันตั้งอยู่หน้าห้องน่ะ


วิธีรับประทานถั่วลิสงเคลือบรสนมแบ่งได้เป็นสองถึงสามวิธี
(ตอนที่พิมพ์อยู่นี่ยังไม่ได้ฟันธงว่ากี่วิธีกันแน่)
แบบแรก, หยิบถั่วเข้าปากเป็นกำๆ กำใหญ่ๆ
เคี้ยวไปดูทีวีไป กะเอาเพลิน ไม่ก็เอาอิ่ม
แบบนี้เห็นเป็นธรรมดา ตามหน้าจอทีวี และ วงเหล้า
แบบที่สอง, เป็นการหยิบเข้าปากทีละเม็ด
เพื่อลิ้มรสชาติที่กำซาบอยู่ทั่วอณูเนื้อแป้งเคลือบ
และระหว่างที่แป้งเริ่มอ่อนตัวยวบลงนั้น ก็บรรจงกัดเปลือกเคลือบออก
เพื่อลิ้มรสชาติถั่วที่หลบซ่อนอยู่ข้างใน เก็บถั่วครึ่งเม็ดไว้ลิ้มรสชาติเพียวๆ
ส่วนอีกครึ่งนั้น บดกัดผสมคลุกเคล้ากับแป้งที่เหลือเพื่อเข้าถึงรสชาติที่แท้จริง
แบบที่สองนี้จะเห็นได้ตาม Product tester กะ คนไม่ปกติบางจำพวก


แบบที่สาม,
ผมรู้แล้วล่ะว่ามันมีสามแบบ
แบบที่สามเป็นการรับประทานถั่วลิสงเคลือบ
ที่ผมได้ค้นพบเมื่อตอนยังเรียนอยู่ชั้นประถมปลาย
การรับประทานถั่วลิสงเคลือบแบบที่สามนั้น
ต้องอาศัยทักษะและความชำนาณมากอยู่ทีเดียว
เริ่มแรก, ต้องเลือกถั่วที่เม็ดใหญ่กว่าชาวบ้านเค้าออกมาก่อน
ต่อจากนั้นก็ใช้ฟันหน้าของมนุษย์แกะเปลือกทิ้งไป
โดยเลียนแบบกระรอก...ไม่ก็น้องกระแต
ขั้นตอนนี้ต้องระวังเป็นพิเศษ เพราะถ้ากัดแรงไปอาจจะทำให้ตัวถั่วเสียหายได้
หลังจากนั้นก็เอาถั่วที่แกะเปลือกออกแล้ว มาเกลือกกลิ้งอยู่ในปาก
พยายามใช้ลิ้นสำรวจ(ฟังดูลามกจัง) ว่าเป็นถั่วที่ได้คุณภาพหรือเปล่า
ขั้นตอนนี้ต้องอาศัยความชำนาณสูงซักหน่อย
โดยหลักๆก็จะประมาณว่า ผิวเรียบ รสไม่ขม เม็ดมีรูปร่างสมบูรณ์ เป็นใช้ได้
หลังจากนั้นเป็นขั้นตอนสำคัญของการรับประทานแบบที่สามนี้
นั่นคือ, การอม(เริ่มอีกลามกละ การ...อม ไม่ใช่ กา...รอม)
ตอนนี้ใครเคยตั้งใจเรียน สปช. มาตอนเด็กๆจะรู้ว่าน้ำลายมีเอนไซม์ อไมเลส อยู่
ซึ่งไอ้เอนไซม์ที่ชื่อเหมือนชาวยิวโบราณนี้ จะเปลี่ยนแป้งให้เป็นน้ำตาลได้
ตัวถั่วลิสงนั้นมีแป้งอยู่ค่อนข้างมาก
เพราะฉะนั้น, ถ้าเราอมมันไว้นานๆ แป้งก็จะกลายเป็นก้อนน้ำตาลนั่นเอง
แถมเป็นน้ำตาลที่ผลิตโดยร่างกายเราเองด้วย
ขั้นนี้ต้องใช้ความอดทนโดยมากจะอมจนตัวถั่วนิ่ม และ มีสีเปลี่ยนไปเป็นสีใสๆ
หลังจากนั้นให้เราใช้ลิ้น(?) ดันตัวถั่วให้แยกออกเป็นสองส่วน
และจัดการกับมันตามแบบที่คุณชอบได้เลย
ปกติผมจะค่อยๆแยกมันออกมาเป็นส่วนๆ
เพื่อที่ลิ้นจะรับรสสัมผัสของน้ำตาลที่ออกมาจากตัวถั่วได้เป็นอย่างดี
แถมถั่วในรูปแบบนี้ยังกรุบกรอบมากกว่าถั่วที่ผ่านการทอดอย่างเทียบกันไม่ได้
เรียกได้ว่าเป็นผลงานสร้างสรรค์สุดยอดอาหารที่ได้จากร่างกายมนุษย์อย่างหนึ่งทีเดียว


ขอให้สนุกกับถั่วลิสงเคลือบรสนมนะครับ
.
.
.
.
.
.
จะกินให้มันยุ่งยากทำไมวะเนี่ย กุ

I read a note my grandma wrote back in 1923
Grandpa kept it in his coat and he showed it once to me
He said," Boy you might not understand, but a long long time ago
Grandma"s daddy din like me none, but I loved your grandma so

We had this crazy plan to meet, and run away together
Get married in the first towm we come to and live forever
But nailed to the tree where we supposed to meet instead
i found this letter and this is what it said

If you get ther before I do, don"t give up on me
I"ll meet you when my chores all through, I don"t know how long I"ll be
But i"m not gonna let you down, Darling wait and see
But between now and then till I see you again
I"ll be loving you..love me

I read those words just hours before my grandma passed aways
In the doorway of a church where me and grandpa stopped to pray
I know  I never seen him cry in all my fifteen years
But as he said those words to her
His eyes filled up with tears

And between now and then till I see you again
I"ll be loving you... love me

จดหมายที่ย่าเขียนตั้งแต่ปี 1923, ปู่เก็บมันไว้กับตัวตลอดเวลา
มีครั้งหนึ่งปู่เอามันออกมาให้ผมดู
พร้อมกับบอกว่า
"หลานคงไม่เข้าใจหรอกว่าตอนนั้นมันเป็นยังไง"
พ่อของย่าน่ะไม่ชอบปู่, แต่ปู่ก็ยังรักย่าจนหมดหัวใจ

"ตอนนั้นปู่กับย่า, วางแผนจะหนีไปอยู่ด้วยกัน
ไปหาเมืองเล็กๆ และแต่งงานกันที่นั่น
แต่วันนั้นใต้ต้นไม้ที่เรานัดเจอกัน
ปู่ก็พบเพียงจดหมายฉบับนี้"

จดหมายบอกปู่ว่า
"ถ้าคุณมาถึงที่นี่...และไม่พบฉัน, คุณก็แค่มาถึงก่อนเท่านั้น
ฉันจะตามคุณไปทีหลัง แม้จะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่
ไม่ว่าจากนี้หรือเมื่อไหร่ ได้โปรดรอฉัน
เพราะ เราจะรักกันตลอดไป"

ผมอ่านจดหมายนี้ไม่นานก่อนย่าจะจากไป
ที่หน้าโบสถ์...ผมสาบานได้,
ผมไม่เคยเห็นผู้ชายคนนี้ร้องไห้
แต่หลังจากที่ปู่อ่านถ้อยคำในจดหมายให้ย่าฟังนั้น
น้ำตาของปู่ก็เอ่อล้นออกมา

"ไม่ว่าจากนี้หรือเมื่อไหร่ ได้โปรดรอผม
เพราะ เราจะรักกันตลอดไป"

Love me - Collin Raye

________________________________________

โคด Romantic แต่งได้ไง

เพิ่งรู้ว่าเหนื่อยแค่ไหน ที่ต้องใช้ชีวิตลำพัง
ฟ้าทุกเช้ามันอ้างว้าง ตั้งแต่เธอจากไป
ชีวิตต้องเดินก็รู้ แต่ไม่รู้จะเดินเพื่อใคร
ดาวบนฟ้าคว้ามาได้ ใครจะร่วมชื่นชม

ยามค่ำคืนยังยืนมองขอบฟ้า
เธอ...สบตากับฉันบ้างหรือเปล่า

คิดถึงเธอคนที่ดีที่สุด
ถึงแม้ได้พูดในวันที่มันสาย
ยังคงรักเธอเธอได้ยินฉันไหม
อยู่แห่งไหนหัวใจมีแต่เธอ

เพิ่งรู้ว่ากอดมันหวาน เมื่อเธอนั้นไปไกลลับตา
ใช้ทั้งสองมือไขว่คว้า คงไม่มีค่าใด
ห้องน้อยของเธอกับฉัน ที่วันนั้นมันดูแคบไป
เพิ่งจะรู้มันกว้างใหญ่เกินจะนอนคนเดียว

ได้ยินไหมคิดถึงเธอ

เขียนถึงคนบนฟ้า - พิง ลำพระเพลิง

________________________________________

ฟังเพลงนี้ พร้อมกับดู MV ไปด้วย,
ความรู้สึกของพี่พิง...ทั้งหมดทดแทนได้ด้วยเพลงนี้
อยากให้ลองฟังกันดู...แต่หาเอาเองนะ

ตอนแรกที่ได้ดูพรีวิวในโรงหนังจำได้ว่าในใจนึกว่าอ่ะหนังขายดาราอีกแล้ว(โน้ส)
แต่พอเห็นชื่อผู้กำกับเป็นพี่พิงก็เริ่มอยากดู ละพอดู MV ยิ่งอยากดูใหญ่เลย ไม่ใช่หน้าม้านะ
โน้ส-อุดม แสดงเป็นพระเอกของเรื่องนี้ ปกติไม่ค่อยชอบโน้สแสดง เพราะโน้สมีความเป็นตัวเองสูง แสดงยังไงก็ยังติดความเป็นโน้สอยู่ดี ขนาดฉากที่ร้องก๊าบยังเป็นโน้สเลย แต่โน้สแสดงฉากร้องไห้ทุกฉากทุกเรื่องได้ดีมากๆ
เหมือนเขาเกิดมาเพื่อตลกกะเสียใจ สองอย่างนี้เท่านั้น จะแสดงเท่ห์ก็เท่ห์แบบเฉินหลงคือเท่ห์แบบตลกๆ
ส่วนนางเอกก็แสดงดีใช้ได้(ดูใน MV นะนิดเดียว)บางประโยคยังไม่ค่อยได้...ต้องรอดูเต็มๆ

พี่พิงครับ, พี่ร้องเพลงนี้โครตดีเลยครับ
พี่สุทธิพงษ์ สมบัติจินดาครับ, เพลงพี่โครตเพราะเลยครับ
(ระหว่างพิมพ์ก็เปิด MV ไปด้วย)

ว่าแต่จะไปดูกะใครดีล่ะ

คำพูดโดนใจ
"ชีวิตคุณจะดีขึ้นมาก ถ้าได้ใส่เสื้อผ้าที่น่าสนใจ"
วิเวียน เวสต์วู๊ด